ontwaken

De deken rolt
over een leegte:
het restant van je slapend lichaam,
dat vlak voor het ontwaken
door warme dromen
gedragen werd

[in deze stilte]

twijfelt ochtendlicht
tussen de gordijnen
en streelt je gelaat.

Je staat op,
zet een pot kruidenthee.

Posted in tekst | Comments Off on ontwaken

spel

Ik geloof niet
dat ik zou weten
hoe te moeten leven
zonder jou.

Kun je me een briefje schrijven,
een hint, een gedachte, of een spel
dat het liefst, minimaal levenslang duurt.

Ik zal je dankbaar zijn.

Posted in tekst | Comments Off on spel

voor nu

kan ik me niks mooier bedenken
dan hoe je je beweegt,
hoe je traag je kopje naar de lippen brengt,
zacht en rond, bedreven en bedachtzaam,
terwijl de krant getrouw voor je uitgespreid
op tafel ligt, je vingers tasten langs de letters.

Je leest en glijdt met je blik langs het vale papier
zo langs het venster, de ochtendzon in.
Lange schaduwen uit het bos
waarvan elke route, elke steen, het kolkend
water van de beek, bekend is.

Ik zie de zachte hartslag in haar hals
en verstop me in de ruimte van haar geurige koffie.

Posted in tekst | Comments Off on voor nu

in de verte

Zoals je daar nu naast haar staat:
zo is het goed. Deze dagen vullen
geen liefde in je vezels, je kunt ze
kopen, oprichten, versieren met
alles dat je verzint. Maar goed,
is het zo.

In de verte een verbond: dat is
wat rest en blijft.

Posted in tekst | Comments Off on in de verte

ik wil

een stad voor mijn verjaardag
van mensen en andere dierbaren
die sinds jaren vergeten zijn,
van wijn een bacchanaal aan voedsel
en feest in je tenen tot de kruin
en de benen van de vrouw
die je niet kent, een ongekende
schoonheid en ritmiek van de
opgedane muziek in mijn oren,
die gesloten blijven voor dat
wat men naargeestig probeert
te verklaren met blauwe nagellak
en aubergine bloemen,
in omgeknakte stelen
en delen van de liefde
van het leven, dat onvermoeibaar
door gaat. Het zou zijn zoals
de lente en met me spelen in
meisjes van stippen, aardbeien
pudding met getuite lippen,
geprakte bananen voor de kinderen
of  de verworven vrijheid van dit bestaan.

Reis, drink, dans,
blijf,
vier met me mee dat we leven,
al was het in gedachten,
in het heden.

Het bestaan is; verlangen,
terugkijken en uitleggen.

(n.a.v. Eva Cox)

Posted in tekst | Comments Off on ik wil

vertrek

ontwaken

uit de dood, onmogelijk
maar nu leek het noodzakelijk.
Een rendez-vous
met drie maal abessijn,
maar nu – wat houd ik ze
in godsnaam voor?

Herken de geur
in het wijken van je sjaal
een waas van rood,
warmrood/bloedrood/
koperrood,
de liefde, de lift, de schrik,
de dood.

En nu,

dat het stil is
realiseren we ons
de veelzijdigheid,
de moed tussen
koppige mannenkoppen.
Verouderde tabak, is ook tabak
en draait om haar as:
op zoek naar de perfecte vorm.

Kus.

Posted in tekst | Comments Off on vertrek

voor de man die vertrekt

en na jaren voortgaan
een laatste streep (vaag)
zoetgele vlaai
over de tafel trekt,
en het bleke onderbeen een spoor
van slagroom sleept
langs de gang met laatst
groetende portretten
(enorme hoofden)
in een waas hen ingepakt zien liggen
in rollen, gigantisch, een fantasme,
fantoom, fantasie,
zo pijnlijk en prachtig,
voor elkaar en voor hem, mijn vriend.

Gangen druipen van vellen krakend zwart,
opengesperde monden
en stamelende blikken
(stralend is het blauwe oog)
een blikseminslag, een stip
op onmeetbaar vel
afstanden in een leeg lokaal
dat ons maar aan bleef staren
met (on)bekend verlangen
van zien of staren, van verbeelden
van wat zij allang verdragen
van wat plastic langs de contouren
nog wat tape op het lichaam
dat maar weer te perfect is gebleken.

(Wie zegt dat haar lichaam niet perfect is?)

Ik sluip door het stof
van het gehanteerde materiaal
schraap wat en kras mijn nagels
in je vel, het slijpsel op de grond
vormt de punt van mijn ongewone potloden
minimachines van tijd en daad,
een hond blaft wat in de herinnering
omlijst door het wiegend konijn,
dat op drie uur gelukzalig wiebelt met zijn kont.

 

Posted in tekst | Comments Off on voor de man die vertrekt

bezoek

Het landschap raast in Hollandse Meesters voorbij
in heimwee van lege weken en zon,
de maan, het dal onder de bergrug,
zich uitstrekkend langs ledematen
en zuchtend onder het gewicht van zoveel bezoekers.
Ik adem werklust.

Posted in tekst | Comments Off on bezoek

op zolder

op een oud matras: draperen
in het stof van het lege atelier,
sleep haar de trap op
met ledematen zwaar en stug
haren in slappe strengen
om het gezicht gevouwen
thinner en zwarte kalk,
vol raven en goud glinsterend
op de keukentafel.
Zwart blakend genot.

Posted in tekst | Comments Off on op zolder

deze zomer

je t- shirt doordrenkt van zweet
in het tegenlicht op je lichaam,
ook oud. De zomer is begonnen:
we spelen met taal in gedichten
die wel of niet worden uitgebracht.

(is tekst alleen van waarde
wanneer velen haar lezen?
Ben ik alleen van waarde als ik
veel van je lees?)

De hemel weerspiegelt schapenwolken
in water. Een schouwspel van
drijvende vormen. Een ekster
aast op de sleutel van de poort.
Klink – liefdevolle woorden gedeeld
en vriendschap beklonken
in de polder

hallucineert een hoofd.
Het ziet voortdurend
hoe ver zij van elkaar af staan
en elkaar verdrijven met de liefde
voor een ander.
Een bekende,
een vreemde,
wat doet het er toe.

Posted in tekst | Comments Off on deze zomer

barrage

Een dichter stuurt zijn gedicht
het heden in. De tijd onverwringbaar,
vol mededogen,
vol wrok, zelfs

vervlogen jaren
met gebrek aan eetlust en een
onvermogen bereden te worden
ook dat,
wenst geen mens,
geen dier geen dier.

Posted in tekst | Comments Off on barrage

hoofdkermis

Het hart bonst in de keel
zweet sijpelt van borsten
naar buik dwarrelt het
dons verstramt de kaken

terwijl in het hoofd
verhalen bonken:

een wandeltocht met vader
over een kermis
(alsof we dat graag deden).

We maakten ruzie, ik als Furie
wonend tussen de wraakgeesten
mijn woede ongetemd
in rode wangen en briesende adem
(waarover weet geen mens).

We vervolgden de Bozen
en we vielen

oneindig.

Posted in tekst | Comments Off on hoofdkermis

later

Het vlinderhuis staat leeg,
het hout lost op in de aarde.
Onze witte gordijnen blijven gesloten,
de tuin beladen.

(in opdracht van Kim Leeuw,
voorstelling Dichter bij mij)

Posted in tekst | Comments Off on later

naalden

De zware weg van verleden naar heden:
ik wéét bij welke boom
de naalden blijven vallen
in welke straat onze namen
gevangen liggen in de tegels.

En met elke stap,
met elke herinnering,
komen jullie dichter bij mij.

(in opdracht van Kim Leeuw,
voorstelling Dichter bij mij)

Posted in tekst | Comments Off on naalden

nicotinemist

Hoe je vingers de rook omarmen
zo zag ik je, zo zie ik je al jaren.
Zacht vlees van je handen, je pols, je draaiing
botte nagels, spelende vingers, klikkend geluid.

De rimpels op je knokkels, roze, vel, schuren, glijden, wrijven.
Inhaleren, ademen, door je neus, door je mond,
je keel, je vult je longen, teer, traag, tergend, je geniet.

De rook vertelt ons verhalen in de deze damp
van nicotinemist.

(in opdracht van Kim Leeuw,
voorstelling Dichter bij mij)

Posted in tekst | Comments Off on nicotinemist

buiten

Uit de schoorsteen van de buren
lost de rook op in de lucht:
damp verdwijnt –
mijn woorden zijn niets.

Fietsers verschijnen af en aan
door dit bevuilde raam,
voor mij zijn ze altijd buiten.

Vrijdagmiddag stipt 14 uur,
het afval wordt weer weggehaald
trekt zijn spoor over het pad.

Voel de kilte van mijn huis
de stilte in de gang.
Door dit venster
beschouw ik mezelf.

(in opdracht van Kim Leeuw,
voorstelling Dichter bij mij)

Posted in tekst | Comments Off on buiten

adem

Je huid die de jaren omarmt,

in, uit, in, uit.

Ik denk aan alle keren
dat je me verleidde –
moeiteloos.

Een vreemde in mijn eigen huis,
jij onfeilbare!

In, uit, in, uit.

Stilte.

(in opdracht van Kim Leeuw,
voorstelling Dichter bij mij)

Posted in tekst | Comments Off on adem

liever

Of ik met je wil praten, vraag je.
Liever niet.
Liever,
leef ik langs je, lief.
Lig ik langs je,
voel ik de warmte van je slapend lichaam
dat naast me ligt

zwijgend.

(in opdracht van Kim Leeuw,
voorstelling Dichter bij mij)

Posted in tekst | Comments Off on liever

halve maan

luister nog zo’n liedje van voorheen
van zoals ik je ken
onder de halve maan
deze zachtblauwe troost

in de warmte van je grauwe kamer
gekleurde deken
dit leven

kus

(in opdracht van Kim Leeuw,
voorstelling Dichter bij mij)

Posted in tekst | Comments Off on halve maan

de mooiste

Trek de vellen van mijn linker voet: het was een goede dag

(ondertussen wikkend en wegend, welke duif de mooiste is).

Posted in tekst | Comments Off on de mooiste