Observaties naar Rothko

Dit rood,
het neemt me over.
Het begint met een blik. Is dat mijn hart? Zijn dat mijn zenuwen? Stop –

ik moet nu afstand nemen.

Andere kamer. Schreeuwend Pruisisch blauw, vloekend vale oker. Een kale ondergrond.  Deze vlekken groeien, graven, bloeden. Alleen door adem te halen beleef ik hem.

Volgende gang: mystiek. Schrale donkerte, diepe vegen in verschillend oppervlak. Alles overheersend zwart, in alle gradaties. Het formaat: ik verdwijn. Mijn adem de jouwe, mijn lichaam nietig. Mijn ziel, mag je houden.

Teveel oude vrouwen met plastic tasjes schuifelen voorbij.