Observaties onderweg naar Den Haag

Vrouw met wandelstok
blaft tegen haar man:
“nou loop eens even door!”

Een boek dat past in de zoom
van mijn jas. Troostende poëzie
binnen handbereik: jouw woorden zalven.

Voorbijganger: ‘daar ging haar hartslag weer omhoog.”
Het is het thema van mijn week: verstoorde hartritmes
en verschraalde vriendschappen.

De bomen graaien als dode vingers een weg naar boven
het uitzicht raaskalt witte laagjes schone was, grauwe bron
en nog een watertoren. Graafmachines, roestige boren, grijze adem uit de schacht. Turquoise vale muur: wat vertelde jij voorheen?

De zon verlicht schitterend aluminium, zwavel bedekt.
Een ophaalbrug blijft zwaar en gesloten. Ik hoor je in één taal: van Arabisch en Rotterdams. Je zingt je weg. Uit het zicht.

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.