zijn

Een dag vol menselijkheid
bekeken met weerzin.
De zon: traag maar trefzeker,
brak tussen een donker
wolkendek op dat moment door

precies toen ik omkeerde. Ik besloot
ook te stralen. Vervuld van het leven
en van de lentewind in het park,

sloeg ik thuis
een spin plat – zwart op de muur
is ook een prachtig patroon.

Alles ademt.
Wij dansen als bekende
onbekenden in deze zee
waarin we zijn.

Je bent, je schrijft, je leest, je golft.

Je weet dat we elkaar zullen
zien, ooit.