Category Archives: Uncategorized

Observaties naar Rothko

Dit rood,
het neemt me over.
Het begint met een blik. Is dat mijn hart? Zijn dat mijn zenuwen? Stop –

ik moet nu afstand nemen.

Andere kamer. Schreeuwend Pruisisch blauw, vloekend vale oker. Een kale ondergrond.  Deze vlekken groeien, graven, bloeden. Alleen door adem te halen beleef ik hem.

Volgende gang: mystiek. Schrale donkerte, diepe vegen in verschillend oppervlak. Alles overheersend zwart, in alle gradaties. Het formaat: ik verdwijn. Mijn adem de jouwe, mijn lichaam nietig. Mijn ziel, mag je houden.

Teveel oude vrouwen met plastic tasjes schuifelen voorbij.

tij

licht wringt zich door de kieren
van een houten vloer en je weet
dat het tij zal keren, soms.

Deze golven zijn niet van haar
maar slaan barsten in de grond,
in de natte aarde.

Dit is zilt –
dat ik niet verdragen kan.

De wind waait nog wat.
Ik keer om.

vandaag

Mag ik je nog vertellen vandaag
(voordat je gaat en wij anders zijn dan dit)

hoe het licht ons verleidt
tot een spel van geest en tijd
draden spinnend op afstand

tussen ons
wandelen, spreken, vrijen?

in een droom

voeren wij een goed gesprek
geen prima woordenwisseling,
maar meer diepgaand, filosofisch, kritisch, opbouwend.
Je lippen zijn fantastisch.

We drinken koffie met een flinke laag schuim.
We delen een koekje, en nog één.
Je bent behulpzaam en aandachtig.
Je bent jezelf niet.

In de kamer klinkt een huisorkest:
een viool, een cello, wat ritmisch slagwerk.
Welke cadans verbindt ons in dit leven,
na dit leven? Wat delen wij nog van toen?

De verhalen bleven achter in je kamer,
veilig opgeborgen en gekoesterd
tussen de spijlen van je bed.

deze zomer

zal je t- shirt doordrenkt van zweet
in het tegenlicht op je lichaam,
ook oud zijn. De zomer is begonnen:
we spelen met taal in gedichten
die wel of niet worden uitgebracht.

(is tekst alleen van waarde
wanneer velen haar lezen?
Ben ik alleen van waarde als ik
veel van je lees?)

Weerspiegeling van schapenwolken
in water. Een schouwspel van
drijvende vormen. Een ekster
aast op de sleutel van de poort.
Klink – liefdevolle woorden gedeeld
en vriendschap beklonken.
In de polder

hallucineert een hoofd.
Het ziet voortdurend
hoe ver zij van elkaar af staan
en elkaar verdrijven met de liefde
voor een ander.
Een bekende,
een vreemde,
wat doet het er toe.

(2015)

zuiver

Jij was
de zuiverste van deze aarde:
vol liefde,
met oprecht geduld,
voor de onzin uit mijn mond.

Je streelde jaren mijn haren –
alsof het niets was.

In de nacht wieg ik mijn trage lichaam
dat de slaap niet vatten kan
tel hemellichamen in sterrenstelsels
besluit je ziel verder te laten gaan.

Zou je mij nog kennen als ik je tegen kwam?

Regelmatig denk ik nog
aan het zware vlees van je bovenarmen
waar ik vaker zacht in kneep
en aan hoe de wereld om je heen
steeds sneller voor je ging.

de stad

een dans van regen voor het venster
dat gedeeld met de wereld
ons een andere blik toe werpt en

waar binnen de wind langs baarden waait
klinkt een onzekere jongensband
in een onbekende kamer

zou de stad opnieuw beproefd moeten worden?

de klok slaat tijd voor een reis naar de maan
voor oude kaas een bacchanaal aan vooral veel
met de klankkleur van je naam en de geur
van de was die sinds jaren is gedaan