schuim

De klank van de zee
en de geur van haar schuim
wiegt tot de slaap
benen doet schudden.

Posted in tekst | Comments Off on schuim

haar

Nu ze dat zo zegt: wat doet dat met je?
Er valt een stilte die hij niet verdragen kan.
Het strelen van vingers door zijn haar
klinkt oorverdovend.

Posted in tekst | Comments Off on haar

Observaties naar Rothko

Dit rood,
het neemt me over.
Het begint met een blik. Is dat mijn hart? Zijn dat mijn zenuwen? Stop –

ik moet nu afstand nemen.

Andere kamer. Schreeuwend Pruisisch blauw, vloekend vale oker. Een kale ondergrond.  Deze vlekken groeien, graven, bloeden. Alleen door adem te halen beleef ik hem.

Volgende gang: mystiek. Schrale donkerte, diepe vegen in verschillend oppervlak. Alles overheersend zwart, in alle gradaties. Het formaat: ik verdwijn. Mijn adem de jouwe, mijn lichaam nietig. Mijn ziel, mag je houden.

Teveel oude vrouwen met plastic tasjes schuifelen voorbij.

Posted in Uncategorized | Comments Off on Observaties naar Rothko

Observaties onderweg naar Den Haag

Vrouw met wandelstok
blaft tegen haar man:
“nou loop eens even door!”

Een boek dat past in de zoom
van mijn jas. Troostende poëzie
binnen handbereik: jouw woorden zalven.

Voorbijganger: ‘daar ging haar hartslag weer omhoog.”
Het is het thema van mijn week: verstoorde hartritmes
en verschraalde vriendschappen.

De bomen graaien als dode vingers een weg naar boven
het uitzicht raaskalt witte laagjes schone was, grauwe bron
en nog een watertoren. Graafmachines, roestige boren, grijze adem uit de schacht. Turquoise vale muur: wat vertelde jij voorheen?

De zon verlicht schitterend aluminium, zwavel bedekt.
Een ophaalbrug blijft zwaar en gesloten. Ik hoor je in één taal: van Arabisch en Rotterdams. Je zingt je weg. Uit het zicht.

Posted in Uncategorized | Comments Off on Observaties onderweg naar Den Haag

januari

Slangen die zich tussen je benen scheren
en niet jou maar zichzelf bijten
zoals in dit bestaan het leven
circuleert op de rand van de dood.

Dit alles vertel je me
vlak voor de ochtend ontwaakt
in symbolen waaraan ik me onttrek.

De vrouw die het destijds voorlas
deed je sidderen. Ze sprak van begeerte,
ongewenst en hoe een bekende haar nam,
stiekem boven in de badkamer terwijl
mevrouw aan het keukenblad stond.

Vermoedelijk met schort inclusief
bloemenprint en ongelijke nagels
(vormt dat niet bij uitstek het toonbeeld
van de vrouw in al haar onverzorgdheid?)
starend uit het raam terwijl het gezang
van diverse vogels de tuin in lichtheid hult.

Of dit realiteit of verbeelding was
blijft onuitgesproken.

Posted in tekst | Comments Off on januari

zijn

Een dag vol menselijkheid
bekeken met weerzin.
De zon: traag maar trefzeker,
brak tussen een donker
wolkendek op dat moment door

precies toen ik omkeerde. Ik besloot
ook te stralen. Vervuld van het leven
en van de lentewind in het park,

sloeg ik thuis
een spin plat – zwart op de muur
is ook een prachtig patroon.

Alles ademt.
Wij dansen als bekende
onbekenden in deze zee
waarin we zijn.

Je bent, je schrijft, je leest, je golft.

Je weet dat we elkaar zullen
zien, ooit.

Posted in bronnen [beeld] | Comments Off on zijn

28,32

Hoeveel tijd nog
om je beeltenis te evenaren
de maan stil te zetten
in haar as om deze aarde?

Een gebonden rotatie
van 28,32 / 27,38 dagen,
haast is geboden.

Ja ik wil je vangen
je vereeuwigen in grafiet
dat alsmaar vervaagd
en hergebruikt wordt.

Zie mezelf zitten van een afstand
draai de stoel in gebaren die ik verlies
en grijp nu maar om me heen
naar wat hier nog ligt,

pennen/ takken/ haren,
Oude vissen/ gebroken scharen,
restanten afgekloven nagels
en de zweem van een bij:

haar stem is ongekend
en houd me bij het doek
bij het vak bij dat hoofd
en een hart op volle toer.

Posted in tekst | Comments Off on 28,32

stapelen

Op mijn bureau staren stapels
ongelezen boeken me aan:
de een weldadig, de ander ongerust.

Zijn dat mijn handen die blijven ontwijken?

Deze scheefgroei, deze waterval aan klankkleur,
poëzie van tuimelende lettergrepen en schrale kaften
(de blauwe blijft favoriet).

In een windlicht
de reflectie van zacht kaarsvet, vergeeld.

Posted in tekst | Comments Off on stapelen

winter

Als dit de bron is van alles
dan wil ik zijn wat er is

als oude liefde opgestroopt
langs je mouw of been
het beeld van een moeder:
hoe ze werkelijk was
was wat je zocht.

Het glas flikkert
een in tranen verlichte
reis langs Hollands brak
land bevroren vlakten
en glinsterend, vlijmscherp gras.

Warme adem danst
vooruit in de lucht
zie daar:
een vreemde glimlacht
naar de wereld .

Posted in tekst | Comments Off on winter

alles

Het reliëf op de muur
vormt patronen van schaduw
en ik voel:

ik ben niks, en alles
tegelijk.

Een denkbeeldig koor dat gunstig stemt:
vandaag lijkt een mooie dag om een Godsdienst
te beginnen of te beëindigen,
gedachten te rangschikken maar vooral los te laten

en ik weet:

ik ben niks, en alles
tegelijk.

Het doet er niet toe of ik je hoor of zie
jij weet dat ik het weet.

Posted in tekst | Comments Off on alles

zomer

 

De golven werpen onuitputtelijk
kleine druppels water
over lange tenen.

Massa’s roze luchtbedden on air
boven rondbuikige mannen
gekleed in strohoed.

Bekakte Britten met te blanke huid
voor deze contreien
dragen felgekleurde bikini’s
(geel notabene).

Ieder kakelt maar wat.

Later,
in stilte met de krekels achter je:
de Zuidelijke rotsen.

Posted in tekst | Comments Off on zomer

tij

licht wringt zich door de kieren
van een houten vloer en je weet
dat het tij zal keren, soms.

Deze golven zijn niet van haar
maar slaan barsten in de grond,
in de natte aarde.

Dit is zilt –
dat ik niet verdragen kan.

De wind waait nog wat.
Ik keer om.

Posted in tekst, Uncategorized | Comments Off on tij

ontwaken

Wakker worden met je hoofd nog tegen mijn borst
gedroomd en gedeeld over je demonen:
een eerste kennismaking met de ander.

Posted in tekst, Uncategorized | Comments Off on ontwaken

vandaag

Mag ik je nog vertellen vandaag
(voordat je gaat en wij anders zijn dan dit)

hoe het licht ons verleidt
tot een spel van geest en tijd
draden spinnend op afstand

tussen ons
wandelen, spreken, vrijen?

Posted in tekst, Uncategorized | Comments Off on vandaag

in een droom

voeren wij een goed gesprek
geen prima woordenwisseling,
maar meer diepgaand, filosofisch, kritisch, opbouwend.
Je lippen zijn fantastisch.

We drinken koffie met een flinke laag schuim.
We delen een koekje, en nog één.
Je bent behulpzaam en aandachtig.
Je bent jezelf niet.

In de kamer klinkt een huisorkest:
een viool, een cello, wat ritmisch slagwerk.
Welke cadans verbindt ons in dit leven,
na dit leven? Wat delen wij nog van toen?

De verhalen bleven achter in je kamer,
veilig opgeborgen en gekoesterd
tussen de spijlen van je bed.

Posted in tekst, Uncategorized | Comments Off on in een droom

koortsig

De dagen dragen mij als nooit tevoren
ik misbaksel mij een weg door het grind
drentel badend in het zweet
ga rollend langs jouw dij
op deze lichtvoetige nacht
door een speeksel spoor.

Posted in tekst, Uncategorized | Comments Off on koortsig

deze zomer

zal je t- shirt doordrenkt van zweet
in het tegenlicht op je lichaam,
ook oud zijn. De zomer is begonnen:
we spelen met taal in gedichten
die wel of niet worden uitgebracht.

(is tekst alleen van waarde
wanneer velen haar lezen?
Ben ik alleen van waarde als ik
veel van je lees?)

Weerspiegeling van schapenwolken
in water. Een schouwspel van
drijvende vormen. Een ekster
aast op de sleutel van de poort.
Klink – liefdevolle woorden gedeeld
en vriendschap beklonken.
In de polder

hallucineert een hoofd.
Het ziet voortdurend
hoe ver zij van elkaar af staan
en elkaar verdrijven met de liefde
voor een ander.
Een bekende,
een vreemde,
wat doet het er toe.

(2015)

Posted in tekst, Uncategorized | Comments Off on deze zomer

zuiver

Jij was
de zuiverste van deze aarde:
vol liefde,
met oprecht geduld,
voor de onzin uit mijn mond.

Je streelde jaren mijn haren –
alsof het niets was.

In de nacht wieg ik mijn trage lichaam
dat de slaap niet vatten kan
tel hemellichamen in sterrenstelsels
besluit je ziel verder te laten gaan.

Zou je mij nog kennen als ik je tegen kwam?

Regelmatig denk ik nog
aan het zware vlees van je bovenarmen
waar ik vaker zacht in kneep
en aan hoe de wereld om je heen
steeds sneller voor je ging.

Posted in tekst, Uncategorized | Comments Off on zuiver

de stad

een dans van regen voor het venster
dat gedeeld met de wereld
ons een andere blik toe werpt en

waar binnen de wind langs baarden waait
klinkt een onzekere jongensband
in een onbekende kamer

zou de stad opnieuw beproefd moeten worden?

de klok slaat tijd voor een reis naar de maan
voor oude kaas een bacchanaal aan vooral veel
met de klankkleur van je naam en de geur
van de was die sinds jaren is gedaan

Posted in tekst, Uncategorized | Comments Off on de stad

rode maan

In een droom draagt haar arm
zaad in de elleboog van de voorbijganger
vastgeklemd op een bagagedrager
te midden van hedendaagse kunst
met acacia’s en rododendrons
eikels en beukennootjes
onder de knarsende zool
van de vorige buurman
(nieuwe schoenen wellicht).

Posted in tekst | Comments Off on rode maan